11 ژوئیه 2024 - تحقیقات جدید محققان مرکز دیابت Steno Odense در دانمارک نشان داد که افرادی که اخیراً مبتلا به دیابت تشخیص داده شده و دارای خواب کوتاه یا طولانی هستند، بیشتر احتمال دارد که بیماری های میکروواسکولار (آسیب به رگ های خونی کوچک) را تجربه کنند، که در نهایت می تواند به عوارض جدی تری منجر شود. نتایج این مطالعه در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعات دیابت(EASD-مادرید، 9 تا 13 سپتامبر) ارائه خواهد شد.
عوارض میکرووسکولار یا ریز عروقی، مانند رتینوپاتی و نفروپاتی، از عوامل اصلی عوارض مرتبط با دیابت نوع 2 (T2D) هستند. شواهد فزاینده نشان می دهد که تغییرات در مدت خواب ممکن است بر خطر ابتلا به عوارض مرتبط با دیابت تأثیر بگذارد. این مطالعه با هدف بررسی رابطه ی بین مدت خواب و وجود بیماری میکروواسکولار در افرادی که به تازگی مبتلا به T2D تشخیص داده شده اند، انجام شد.
محققان از داده‌های درمان تخصصی تحت نظارت فردی و چند عاملی دیابت نوع 2 با تشخیص بالینی جدید در مطالعه ی IDA(یک مطالعه ی فرعی از مطالعه ی مرکز تحقیقات استراتژیک دانمارک بر روی یک گروه مبتلا به دیابت نوع 2)، برای تجزیه و تحلیل خود استفاده کردند.
مدت خواب شبانه با استفاده از شتاب‌سنج‌های Axivity AX3 که توسط شرکت‌کنندگان به مدت 10 روز استفاده می‌شد، اندازه‌گیریگردید. مدت خواب شبانه به سه دسته طبقه بندی شد: کوتاه (<7 ساعت)، بهینه (7 تا <9 ساعت)، و طولانی (9 ساعت یا بیشتر). وجود بیماری میکروواسکولار (آسیب به رگ‌های خونی کوچک) یا با نسبت آلبومین به کراتینین ادرار (UACR) بیشتر مساوی با 30میلی‌گرم بر گرم، یا وجود رتینوپاتی دیابتی (DR) که با تصویربرداری شبکیه میدریاتیک یا افتالموسکوپی ارزیابی می‌شود، تعریف شد.
سپس مدل‌سازی رایانه‌ای با استفاده از مدت زمان خواب بهینه به‌عنوان گروه مرجع تنظیم‌شده برای سن، جنس، BMI، فشار خون سیستولیک، عادات سیگار، هموگلوبین گلیکوزیله(HbA1c -نشانگر کنترل قند خون)، مدت زمان دیابت، و درمان ضد فشار خون و برای تخمین نسبت شانس (ORs) بین گروه‌های مدت خواب، استفاده شد.
در مجموع، 396 شرکت‌کننده اندازه‌گیری معتبر مدت خواب، اندازه‌گیری UACR و معاینه چشم داشتند. میانگین سنی این افراد 62 سال با میانگین طول مدت دیابت 3.5 سال و 175 زن (44%) بودند. این گروه عمدتاً شامل افراد دارای اضافه وزن، با میانگینشاخص توده ی بدنی31(در محدوده چاقی) و 68% از آنها (285 نفر) تحت درمان با داروهای ضد فشار خون بودند.
توزیع طول مدت خواب برای 12درصد( 49 نفر) مدت خواب کوتاه، برای 60 درصد(238 نفر)مدت خواب بهینه و برای 28 درصد(109 نفر) مدت خواب طولانی بود. شیوع آسیب میکروواسکولار در گروه خواب کوتاه، بهینه و طولانی به ترتیب 38، 18 و 31 درصد بود. مدت خواب کوتاه به طور قابل توجهی با افزایش 2.6 برابری خطر ابتلا به بیماری میکرووسکولار در مقایسه با مدت زمان خواب بهینه مرتبط بود. به طور مشابه، طول مدت خواب طولانی به طور مستقل با افزایش 2.3 برابری خطر ابتلا به بیماری میکرووسکولار در مقایسه با مدت زمان مطلوب خواب مرتبط بود.
علاوه بر این، ارتباط بین مدت زمان کوتاه خواب و بیماری میکروواسکولار با سن تشدید شد. جالب توجه این است، که برای شرکت کنندگان زیر 62 سال، مدت خواب کوتاه تنها خطر آسیب میکروواسکولار را تا 23٪ در مقایسه با مدت زمان خواب بهینه افزایش داد، اما برای شرکت کنندگان 62 سال و بالاتر، مدت خواب کوتاه با 5.7 برابر افزایش خطر آسیب به عروق خونی کوچک در مقایسه با مدت زمان خواب مطلوب همراه بود. تأثیر سن بر رابطه ی بین مدت خواب طولانی و بیماری میکرووسکولار از نظر آماری معنی دار نبود.
نویسندگان نتیجه گیری کردند: "در بیمارانی با تشخیص اخیر دیابت نوع 2، هم مدت خواب کوتاه و هم طولانی مدت، با شیوع بیشتر بیماری ریز عروقی(میکرووسکولار) در مقایسه با مدت خواب بهینه در شب مرتبط است. سن ارتباط بین مدت زمان کوتاه خواب و بیماری ریز عروقی را تقویت می کند، که نشان دهنده ی افزایش آسیب پذیری در بین افراد مسن تر است".
آنها افزودند: "تغییر سبک زندگی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 ممکن است شامل مداخلات خواب باشد. با این حال، مطالعات بیشتری برای تعیین نقش طول مدت و کیفیت خواب در این بیماران مورد نیاز است."
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2024-07-short-duration-blood-vessel-diabetes.html